Η απόλυτη φτώχεια

Η φτώχεια στην Αφρική δεν μπορεί να κρυφτεί εύκολα. Όπου κι αν πας και όπου σταθείς αυτό με πόνο ψυχής αντικρίζεις. Αν θελήσεις δε να προχωρήσεις ακόμα περισσότερο στην ενδοχώρα, τότε με θλίψη θ’ αντικρίσεις περισσότερη φτώχεια, που αγγίζει τα όρια της απόλυτης φτώχειας.

Αντιμέτωπος με μια τέτοια άθλια κατάσταση επιβίωσης φτωχών οικογενειών βρέθηκα σε μια από τις περιοδείες μου στην Ουγκάντα της Αφρικής.

Σε δυο μικρές λασποκαλύβες ζούσαν, ξεχασμένες από τον υπόλοιπο κόσμο, δυο χήρες γυναίκες με τα μικρά τους παιδιά. Ο άνδρας της μιας πέθανε από άγνωστη αρρώστια και ο άλλος σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή εχθρικών φυλών, πράγμα όχι και τόσο ασυνήθιστο στην αχανή αυτή ήπειρο των αναρίθμητων φυλών.

Ένα παιδί μοναχικό

Είναι φανταστική η πορεία ανάμεσα στα πανέμορφα δάση της Αφρικής. Δεν είναι μόνο η πλούσια βλάστηση που σε γοητεύει, ούτε τα διάφορα είδη αφρικάνικων ζώων που συναντάς στο διάβα σου, όσο η ανέμελη ζωή των ιθαγενών κατοίκων της που ζουν μακριά, από κάθε τι που λέμε εμείς πολιτισμό και άγχος ζωής.

Αν δεν ήταν αυτή η φτώχεια, που τους κάνει να στερούνται ακόμα και το φαγητό τους, σίγουρα πολλοί από εμάς θα ζήλευαν την απλοϊκή ζωή που ζουν.

Σε μια τέτοια πορεία ανάμεσα στα παρθένα αφρικάνικα δάση, μου έκανε φοβερή εντύπωση ένα μοναχικό παιδί που συνάντησα να τριγυρνά μοναχό του αρκετά μακριά από ένα μικρό χωριουδάκι ιθαγενών.

Η γλυκιά του φατσούλα μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Αφού απόλαυσε το φαγητό που του προσφέραμε και τις καραμέλες που με πολύ χαρά ευτυχισμένο για πρώτη φορά απολάμβανε, θέλησα να μάθω μέσα από τον συνοδό μεταφραστή μας, τι επιθυμούσε πιο πολύ να είχε για να είναι χαρούμενο και ευτυχισμένο.

Και εκείνο με παιδική νοσταλγία μας απάντησε: Τη μαμά μου!

Ετοιμάζοντας το γάλα των ορφανών

      Με πολύ μητρική αγάπη μια ομάδα γυναικών βοηθά στην ετοιμασία του πρωινού των ορφανών μας. Ένα ποτήρι γάλα, αν και δυσεύρετο, είναι ό,τι πιο ωραίο σε πολλούς καταυλισμούς, όπου η αγάπη των ιεραποστόλων προστατεύει πλήθος φτωχά και ορφανά παιδιά.

Μέχρι να ετοιμαστεί το πρωινό και να σερβιριστεί στα παιδιά, πολλές φορές είχαμε την ευκαιρία να ανοίξουμε εποικοδομητικές  συζητήσεις γύρω από διάφορα θέματα που τους απασχολούσαν.

Ποτέ όμως δεν θα ξεχάσω ένα πρωινό τη χαρά  μιας ιθαγενούς γυναίκας που με πολύ λαχτάρα να μάθει περισσότερα για τον αληθινό Θεό, μας ρωτούσε διάφορα για τη ζωή, τη διδασκαλία και τα πάθη του Κυρίου μας Ιησού. Η ίδια, πιστή οπαδός της προγονικής της θρησκείας και της μαγείας, δεν μπορούσε εύκολα να πιστέψει πως θα μπορούσε ένας Θεός να γίνει άνθρωπος για να σώσει από τη δυναστεία του σατανά τη βασανισμένη ανθρωπότητα. Και μάλιστα, να γεννηθεί σαν φτωχό παιδάκι, όπως τα δικά της, μέσα σε μια σπηλιά που έμεναν διάφορα ζωάκια.

Μικροί επίγειοι άγγελοι

Μέσα σ' αυτή την λασποκαλύβα ζούσαν μόνα τους τρία μικρά ορφανά, με το μεγαλύτερο παιδί να γίνεται μάνα και πατέρας ταυτόχρονα στα δυο μικρότερα αδελφάκια του. 

Η μάνα είχε πεθάνει πριν ένα χρόνο και ο πατέρας χάθηκε απότομα από τη ζωή τους, χωρίς να μάθουν ποτέ το πως και γιατί.

Πόσο εύκολα μπορεί να μείνει ορφανό ένα παιδί από τη μια στιγμή στην άλλη!

Η μόνη βοήθεια και χαρά αυτών των παιδιών ήταν η συμπόνια των φτωχών συγχωριανών τους, που προσπαθούσαν με τις πενιχρές βοήθειες τους να στηρίξουν τα ορφανά.

Πόσες φορές ικέτευσα τον Θεό να προστατεύει τα μικρά αυτά ορφανά, στέλνοντας αγίους αγγέλους να τα περιφρουρούν! Ποτέ ο Θεός μας δεν αφήνει κανέναν άνθρωπο απροστάτευτο. Μέσα στην πανσοφία Του πάντα στέλνει κάποιον επίγειο άγγελο άνθρωπο για να στηρίξει τα παιδιά Του.

Μια αγκαλιά

Ότι πιο όμορφο μπορεί να ποθήσει ένα ορφανό, κρύβεται μέσα σε μια αγκαλιά. Μια ζεστή μητρική ή πατρική αγκαλιά.

Δεν είναι μόνο το φαγητό, που στερείται σε καθημερινή βάση το ορφανό, αλλά κυρίως μια ζεστή αγκαλιά να του ζεστάνει την καρδιά.

Με χαρά άκουγαν που τους έλεγα, πως αν και δεν έχουν εδώ στη γη ένα πατέρα για να τους προστατεύει, έχουν ένα γλυκό Πατέρα στον ουρανό που τους λατρεύει!

Ήθελαν πολύ να μάθουν γι' Αυτόν τον ουράνιο Πατέρα, που έκρυβε την ψυχούλα τους μέσα στα βάθη της καρδιάς Του, μέχρι εκείνη τη στιγμή που επρόκειτο να γεννηθούν, οπότε την φύτευε μέσα στη μήτρα της μαμάς τους.

Με απορία, στην αρχή, άκουγαν πως ο πραγματικός τους πατέρας και η πραγματική τους μάνα ήταν ο ίδιος ο Θεός Πατέρας, ο Δημιουργός του κόσμου. Όμως μετά, ένα χαμόγελο ευτυχίας, που μαρτυρούσε της ψυχής τους την χαρά, έδειχνε σε όλους φανερά πόσο τους άρεσε αυτό και πόσο πολύ  ανακούφιζε την μοναξιά της ορφάνιας τους.

Το πρώτο μας ορφανοτροφείο

Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει τη χαρά της ψυχής μου, όταν είδα τελειωμένο το πρώτο μας ορφανοτροφείο στην Αφρική, στην Τεγκέα της Ουγκάντας!

Τα όνειρα των ορφανών παιδιών είχαν γίνει  και δικά μας όνειρα και η χαρά τους ήταν και χαρά μας.

Αναρίθμητα παιδιά, που η φτώχεια και η ορφάνια τα είχε σπρώξει στην ανελέητη απόγνωση, τώρα είχαν ένα ζεστό μεγάλο σπιτάκι να τα περιθάλψει με πολύ αγάπη και στοργική φροντίδα.

Πολλά από αυτά τα παιδιά για πρώτη φορά κοιμήθηκαν σε κρεβατάκι και είχαν την ευκαιρία να πιουν ένα ποτηράκι ζεστό γάλα. 

Οι χαρούμενες φωνές τους μου θύμιζαν τα αρμονικά τιτιβίσματα των πολυάριθμων πουλιών που συναντούσαμε συχνά στις ιεραποστολικές πορείες μας μέσα στα δάση, όταν πηγαίναμε να βρούμε τους ιθαγενείς αδελφούς μας και να τους μεταφέρουμε την αληθινή πίστη του Χριστού μας.

Υπέροχος ρόλος

Όλα τα παιδιά αναζητούν μια γλυκιά αγκαλιά, που να τους κρύβει στοργικά και τρυφερά μέσα στης άδολης αγάπης τα φτερά.

Τότε είναι έτοιμα να ακούσουν κάθε πατρική συμβουλή που θα τους κάνει μικρούς αγγέλους εδώ στη γη.

Γεννήθηκαν αθώα και αγνά, και έτσι μπορούν να παραμείνουν σε όλη τους τη ζωή εάν η κακία των μεγάλων δεν μολύνουν την παιδική τους την ψυχή. 

Πόσο πολύ προσεχτικοί πρέπει να είμαστε όταν ο Θεός μας χαρίζει τα υπέροχα αυτά δώρα Του, ώστε να μη γίνουμε ποτέ αιτία να σκαναδαλίσουμε με τη ζωή μας τους μικρούς μας αγγέλους!

Ο ρόλος των γονιών είναι πολύ μεγάλος και πολύ ευλογημένος. Μέσα από την πατρική και μητρική αγάπη και διδασκαλία προετοιμάζει ο κάθε γονιός μελλοντικούς αγίους, που θα γεμίσουν σαν μικρά αγγελάκια το Βασίλειο του Ουρανού.

Κάθε γονιός ας μη ξεχνά ποτέ τον υψηλό ρόλο που του εμπιστεύεται ο Κύριος μας.

Αγγελική ευλάβεια

  Η εκκλησιά ήταν φτιαγμένη με ξύλα και λάσπη, στη μέση ενός δάσους. 

    Οι πιστοί, κυρίως νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, είχαν έρθει από τα γύρω χωριά τους. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων.

    Για να έρθουν στο ταπεινό αυτό εκκλησάκι έπρεπε να περπατήσουν από τρεις έως πέντε ώρες. 

    Η επιθυμία τους όμως να εκκλησιαστούν και να μεταλάβουν τα Άχραντα Μυστήρια, το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ήταν τόσο μεγάλη που αψηφούσαν κάθε δυσκολία. 

    Έψαλαν τους ύμνους όλοι μαζί, με πολύ κατάνυξη και ευλάβεια. Ήταν τόσο υπέροχη η μελωδία, που σου έδινε την εντύπωση πως έψαλλαν άγγελοι. Αλήθεια, μήπως δεν ήταν άγγελοι επί γης που έψαλλαν τον ύμνο της αγάπης στον μοναδικό βασιλιά της Αγάπης, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό!